Tabu

Karya : Mutia Diska

Bunga itu kini telah layu.
Ketika kumbang tak lagi datang.
Dedaunan itu kini telah gugur.
Ketika air tak mampu memberikan oksigen.
Kayu itu kini telah lapuk.
Ketika rayap menggeroti batangnya.
Karang itu kini sudah retak.
Ketika ombak selalu menghempas.
Rindu itu kini telah berlalu.
Ketika jiwa mulai membara.
Hasrat itu kini telah beku.
Ketika api unggun itu padam.
Raga itu kini telah lumpuh.
Ketika petir itu datang menerpa.
Mata itu kini telah buta.
Ketika kabut asap membuaramkan pandangan.
Bibir itu kini telah membisu.
Ketika lidah terlipat tiba-tiba.
Peti itu kini telah terkunci.
Ketika induknya hilang ditengan jalan.